<$BlogRSDUrl$>

22.7.05

ΑΤΕΛΕΣΤΑΤΑ ΣΚΙΤΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΧΙΟΥΜΟΡ. 

*
Πρώτοι όσοι, αστειευόμενοι, φλερτάρουν την εξουσία. Την εξουσία κάθε μορφής. Την προσωπική εξουσία. Τους ακούς ή τους διαβάζεις και σχεδόν βλέπεις να τους τρέχουν τα σάλια. Πρόκειται για χαρακτήρες που «είναι ό,τι ακριβώς κατηγορούν». Μερικές φορές είναι πολύ εύστοχοι στα αστεία τους. It takes a soul to know a soul βλέπεις.


Μετά,
οι συμπαθέστεροι των ανθρώπων! Τους χαρακτηρίζει η μεγάλη και υψηλή ιδέα που τρέφουν για το ανθρώπινο είδος ή για τον εαυτό τους· κάτι που, στην περίπτωση μας, είναι το ίδιο και το αυτό. Οικτρά απογοητευμένοι από την ανθρωπότητα, δίνουν την εντύπωση ότι γελάνε για μην κλαψουρίσουν. Ας τους πούμε αφελείς. Ας τους πούμε μελό τύπους. Κατά διαστήματα μοιάζουν να έχουν κατάθλιψη. Γρήγορα όμως συνέρχονται. Οι αρσενικοί χρησιμοποιούν συχνά τους αστεϊσμούς για να χαλαρώσουν τη γυναίκα δίπλα τους, να χαλαρώσουν κι ίδιοι. Εκείνες τις στιγμές, αν έχουν ταλέντο, θα μπορούσες να τους πεις χαριτωμένους και προσωπικά χαίρομαι όταν η προσπάθεια τους αποδίδει. Ανήκουν σε πολυπληθή ομάδα, κι αυτό δίνει μια νότα λαϊκότητας στ' αστεία τους.

Οι πρώτοι και οι δεύτεροι διέπονται από μια στοιχειώδη, τουλάχιστον, αισιοδοξία. Κατά βάθος ελπίζουν ότι τα πράγματα μπορούν να καλυτερέψουν γι αυτούς. Ίσως να έχουν δίκιο.


Τέλος,
εκείνοι που αστειευόμενοι θεωρούν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν ή να κερδίσουν.

Εδώ θα δεις κάποιους από τους προλετάριους και τους φτωχούς αγρότες που έχουν απομείνει (δεν έχουν γίνει δημόσιοι υπάλληλοι δηλαδή) να κουβαλάνε τις υπέροχες χοντράδες τους.

Διακρίνω επίσης μερικούς που διαθέτουν ήδη, έχοντας κοπιάσει πολύ, κάθε είδους εξουσία. Γράφοντας κοπιάσει, εννοώ και «πατώντας επί πτωμάτων».

Βλέπω ακόμη και ορισμένους (συνήθως μικροαστούς) που από τη μια θεωρούν ότι δεν τους συγκινεί η εξουσία κι από την άλλη έχασαν, για οποιοδήποτε λόγο, κάθε ελπίδα για τον εαυτό τους.

Η αίσθηση του χιούμορ, αυτής της διαταξικής, πλούσιας σε υποκατηγορίες ομάδας, αλλά μικρής σε απόλυτους αριθμούς, προκύπτει από το γεγονός ότι νοιώθουν πως έχουν ήδη, ή είναι καθ’ οδόν, κερδίσει ή χάσει ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν να κερδηθεί ή να χαθεί. Η απώλεια (ή το κέρδος) εμπλουτίζει τον ψυχισμό τους με μια πολύτιμη αίσθηση ματαιότητας («τούτη η γης που την πατούμε, όλοι μέσα θε να μπούμε») ή, αν θες, τους γλιτώνει από τους βάλτους της ελπίδας. Κι αυτή, ή βιωμένη αίσθηση, χαρίζει σχεδόν πάντα στους αστεϊσμούς τους, κάτι που στους υπόλοιπους προκύπτει, όταν προκύπτει, κατά τύχη: το βάθος.

Φαντάζομαι ότι οι δια Χριστόν σαλοί (δηλαδή τρελοί για χάρη του Χριστού), που στην εποχή τους, γύρω στον έκτο αιώνα, θα πρέπει να έκαναν πολύ κόσμο να γελάσει, κάτι τέτοιοι θα ήταν. Φαίνεται ότι υπάρχουν και κάποιοι που, χρησιμοποιώντας σαν μέσο και το χιούμορ, αποβλέπουν στην κατάκτηση του ανθρώπινου σε ένα ανώτερο επίπεδο. Αν, εννοείται, δεν πεθάνουν εν τω μεταξύ από υπερβολική δόση -κάθε είδους- ή από υπερβολική δουλειά.

Οι παλιοί έλληνες κωμικοί ανήκαν οι περισσότεροι στη δεύτερη ομάδα, μερικοί βρισκόταν ανάμεσα στη δεύτερη και την τρίτη, ενώ ο Χατζηχρήστος ήταν μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης. Αστειεύομαι. Θέλω να σου πω ότι δεν αγνοώ το πόσο σύνθετα είναι στην πράξη τα πράγματα. Η κατάσταση είναι ρευστή κι, έτσι κι αλλιώς, κάθε προσπάθεια περιγραφής της ζωής είναι ουσιαστικά μια προσπάθεια απλοποίησης, ένα είδος ψέματος. Ένα ψέμα όμως απαραίτητο...

Σου υπενθυμίζω πρώτον ότι όλοι οι παραπάνω λειτουργούν σ ένα περιβάλλον που πάσχει από ένδεια κάθε μορφής χιούμορ, παρά το γεγονός ότι παράγει τεράστιες ποσότητες ακούσια κωμικού (ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι όπως ο mr Folios και μας το θυμίζουν) και δεύτερον ότι ο παραλήπτης ενός αστείου πολλές φορές δεν είναι ο ακροατής του. Κρίμα που ο Προμηθέας αποχώρησε, με κάπως υπερβολικό τρόπο είναι αλήθεια, και δεν μπορώ εδώ να παραπέμψω σ’ ένα εξαιρετικό κείμενο του. Δεν αποκλείεται όμως κάτι ανάλογο να ήθελε ν’ αποφύγει.


Τα σκίτσα απο το Cartoon bank.
*

buzz it!

 

Comments:
Παρα πολύ καλό ποστ
 
Θέλοντας απεγνωσμένα να ανήκω σε κάποια κατηγορία, ψάχνω να δω ποιά εκφράζει τα μυαλά μου.

Ατυχής η προσπάθειά μου αλλά πολύ ενδιαφέρον το post :-)
 
Πολύ εύστοχος ο συσχετισμός του χιούμορ με την εξουσία.Αντιστρόφως ανάλογη σχέση ή μήπως διαφορετική ματιά;Πάντως το να αστειευτείς είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση.Και σπάνια ο άλλος μοιράζεται το αστείο αφιλοκερδώς.

Οι δια Χριστόν σαλοί είναι οι πιο γνήσιοι "τρελοί".Μου είχε κάνει εντύπωση η ιστορία ενός τέτοιου σαλού ρώσου που πήγε κάποιος από τους τελευταίους αυτοκράτορες να τον συναντήσει.Ο σαλός λοιπόν το είχε μαντέψει και είχε φύγει από την συνηθισμένη του "κατοικία".Ο αυτοκράτορας τον συνάντησε στον δρόμο του με την άμαξά του.Είχε συρθεί στα αγκάθια,είχε καταματώσει και είχε ξαπλώσει στον χωματόδρομο.Τα μυρμήγκια τον κάλυψαν κι αυτός δεν κουνιόταν.Δεν μίλησε στον εκλεκτό επισκέπτη του που είχε έρθει για να τον ρωτήσει για το μέλλον της Ρωσίας.Του είχε αναπαραστήσει αυτό που ήθελε να μάθει.Αλλά ποιός μπορεί να πιάσει τέτοιο χιούμορ;
 
Η εξουσία έχει καλη επίδοση στο black humour. Ο κυνισμός επίσης έχει καλή σχέση με το χιούμορ όπως και η ήττα (πικρό χιούμορ).
Διαλέγετε και παίρνετε.
 
a little bit 'o this-
a little bit of that
 
e.p,
i thought you'd be interested to know (well, i would be) that i copy-pasted this into word, resized the images (ah! the new yorker-too funny) and printed it to take home. i have developed a fetishistic relationship to it since...
very enlightening
thanks...
sorry 'bout the english... this time it was the keyboard's falt (net cafe)
..and i still haven't said what i wanted to say about it..
but i'm getting there...
 
Θαυμάσιο ποστ.
 
πραγματικά πολύ ωραίο post.

Είναι όμως δύσκολο να ταυτιστεί μονος του κάποιος με κάποια κατηγορία. Μάλλον οι άλλοι πρέπει να του πουν που ανήκει.

Για ρίγε μια ματιά εδώ. http://www.cvm.gr

Μήπως πρέπει να βάλεις και μια κατηγορία ακόμα για να το καλύψεις αυτο;
 
Δημοσίευση σχολίου

This page is powered by Blogger. Isn't yours?