<$BlogRSDUrl$>

13.9.05

Φθινοπωρινό σεξ. 

"Equality", I spoke the word
As if a wedding vow.

- Bob Dylan - "My Back Pages"


*
Αγαπητέ μου kukuzeli,

Τα 'χουμε πει, τα λέμε, θα τα ξαναπούμε. Τα λένε κι άλλοι. Η γυναίκα... ο άντρας... μου γράφεις.

Δεν γίνεται ο άντρας (αυτό το στερεότυπο) να βοηθήσει τη γυναίκα (το άλλο στερεότυπο), ή το ανάποδο, σε ο,τιδήποτε. Είτε με το νόημα που είχαν οι λέξεις μέχρι πρότινος, είτε ως αντεστραμμένες εικόνες του παρωχημένου εαυτού τους.

Πώς να το κάνουν;

Υπήρξαν άραγε ποτέ ο άντρας κι η γυναίκα ανεξάρτητα· εννοώ έξω από τη δημιουργική φαντασία των φιλοσόφων, των κοινωνιολόγων και των βιολόγων;

Ως λέξεις, που το εννοιολογικό περιεχόμενό τους μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου, είναι απαραίτητες όταν κουβεντιάζουμε -καλή ώρα- ή όταν χρειαζόμαστε στοιχεία που θα διευκολύνουν τη διακυβέρνηση της χώρας ή όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε τη βιολογία του είδους μας.

Ή όταν παίζουμε παιχνίδια εξουσίας.

Όμως το «παιχνίδι» που μ’ ενδιαφέρει αρχίζει να παίζεται απ’ τη στιγμή που δυο άνθρωποι κατορθώσουν να βρεθούν στο κρεβάτι, μακριά απ την κοινωνική αρένα και την ιστορία της. Τότε η σκέψη αντί να κινείται από το γενικό προς το ειδικό, όπως κινιόταν ως τότε, ξεκινά ορμητικά από το ειδικό (αυτό που, ως μοναδικότητα, το σώμα έχει εμπρός του) για να διαμορφώσει το γενικό. Τα πάντα σχεδόν μοιάζουν να δημιουργούνται εκ του μηδενός. Άντρας και γυναίκα νοιώθουν να μεταμορφώνονται, είτε το θέλουν είτε όχι, από φασματικές εξειδικεύσεις στερεοτύπων, σε ανθρώπους με σάρκα και οστά.

Δεν είναι ότι παύουν να έχουν κοινά χαρακτηριστικά με τους υπόλοιπους του είδους τους, είναι ότι το βίωμα -ίσως πρόκειται για αυταπάτη- αναδύεται εκείνες τις στιγμές με μια δύναμη που κονιορτοποιεί κάθε παραδομένη ιδέα και μηδενίζει το κοντέρ του πολιτισμικού χρoνομέτρη. Τα παλιά και τα νέα στερεότυπα, απαραίτητα για να πορευτεί κανείς σ’ ένα σύνθετο κόσμο, καθίστανται άχρηστα. Τα δύο όντα οδηγούνται με τα χίλια σ’ ένα προπολιτισμικό παρελθόν.

Ωραία γυναίκα, ευφυής γυναίκα, καπάτσα γυναίκα, ευαίσθητη γυναίκα, κομψή γυναίκα, χοντρή γυναίκα· όλα εξαφανίζονται μπρος στη δύναμη αυτού του βιώματος. Με τη δύναμη της ηδονής και (κυρίως) της θείας οικειότητας, μου φαίνεται σαν να συντήκονται οι λέξεις οικείος και οικία. Τα δύο πλάσματα λες και επιστρέφουν μαζί στο σπιτάκι τους, εκεί όπου όλα μοιάζουν να είναι (και για όσο χρόνο διαρκεί η αυταπάτη είναι) στη θέση τους.

Αυτές οι απελευθερωτικές στιγμές, που κάθε άλλο παρά υπόθεση της κάθε μέρας είναι -αν και απατηλές, όπως κάθε απελευθερωτική στιγμή που σέβεται τον εαυτό της- είναι οι στιγμές που εμπιστεύομαι να μας βοηθήσουν. Κι έπειτα, ακριβώς επειδή είναι απατηλές είναι εύπλαστες: από εμάς εξαρτάται σε τι ακριβώς θα εξελιχθούν...

Άφησε, αγαπητέ kukuzeli, όσες ελπίδες σου απέμειναν, να τις πάρει το ποτάμι· ο Αμούρ.

με συμπάθεια
*


ΥΓ. Θα μπορούσες, βέβαια, αντί να διαβάσεις αυτό το γράμμα να δεις οποιαδήποτε καταχώρηση της Κωνσταντίνας ή της Αστραδενής. Να ακούσεις οποιοδήποτε κείμενο του Μακμάνους ή του Vjay. Εγώ δεν θα είχα καμία αντίρρηση...όπως θα 'γραφε ο μακαρίτης ο Βακαλόπουλος.
*

buzz it!

 

Comments:
Τι κρίμα που δεν έχω κερασιές κάτω απ' το μπαλκόνι μου για ν' ακούω τ' αηδόνια του Σαββόπουλου...
 
Χαίρομαι που οι "περίεργες" απόψεις μου σε βρίσκουν σύμφωνο.

Καλό φθινοπωρινό σεξ λοιπόν ;)
 
Κι εγώ χαίρομαι που κατάλαβες ακριβώς αυτό. Γιατί αυτό προσπάθησα να πω. Όπως πάντα χρειάστηκα περισσότερες από τις απολύτως αναγκαίες λέξεις. Κανείς δεν είναι τέλειος και ο αναμάρτητος...
 
Δημοσίευση σχολίου

This page is powered by Blogger. Isn't yours?