<$BlogRSDUrl$>

25.11.04

ρεσιτάλ άνω τελείας. 

*
Ξυπνάς το πρωί· ένα τραγούδι αντηχεί στο κεφάλι σου· και, με τον πρωινό καφέ, ανοίγεις το στόμα σου, να το τραγουδήσεις, να το ακούσουν και τ’ αυτάκια σου να ευφρανθούν· και αντί για τραγούδι βγαίνουν θόρυβοι και παραφωνίες. Λέω τότε: βούλωστο· μείνε τουλάχιστον με το τραγουδάκι στο μυαλό σου· κοίτα τον καφέ σου· ρούφα το τσιγάρο σου. Κι ύστερα, με παράπονο: γαμώ-το-μου. (Όταν ήμουν μικρός, στα όρια της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας, δεν μπορούσα να συλλάβω με ποιόν τρόπο, και αν, θα κατάφερνα κάποτε να γαμήσω το μου.)
*

buzz it!

 

Comments:
ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ,ΜΗ ΤΟ ΠΑΡΕΙΣ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΣΟΥ,ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟ EΠΟΜΕΝΟ FAME STORY.ΑΛΛΑ Η ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ,ΟΠΟΤΕ..
 
Δημοσίευση σχολίου

This page is powered by Blogger. Isn't yours?