<$BlogRSDUrl$>

31.5.06

But now these days are gone, I'm not so self assured. 

Δεν επιλέγω τι θα κατεβάσει η κούτρα μου. Αυτό αποφασίζει αν και πότε θα κατέβει. Διάβασα ένα ποίημα κάποτε. Η συλλογή εκδόθηκε το ’80, από τις εκδόσεις Ύψιλον. Ο Πάνος Θεοδωρίδης συνέθεσε. Να σου δηλώσω εξ αρχής ότι θεωρώ το ποίημα αποτυχημένο. Αλλά τι σημασία έχουν οι αποτιμήσεις σ’ αυτές τις περιπτώσεις;

Κάποιος τον είπε «αδερφάρα» στο σταθμό
κι ήρθε στο σπίτι μου να μου ζητήσει
πληροφορίες κι υλικό για τα σουσούμια του
στο δρόμο. «Ήμουν και θα ‘μαι ομοφυλόφιλος»
μου είπε «αλλά θαρρούσα πως το έκρυβα καλά.
Των αγοραίων η καταφρόνια με κλονίζει
κι από την άγνοια πιο πολύ. Άσε που χρόνια
στερήθηκα των ερώτων την πορφύρα
γι’ αυτόν τον λόγο ακριβώς». Παραμυθίες τυπικές
δεν ίσχυαν εδώ [...]
(παραμυθίες = παρηγόριες)

Ο φίλος του αποσύρεται για λίγο απ’ το προσκήνιο κι ο αφηγητής αναλογίζεται τα δικά του σουσούμια:

«να μαι λοιπόν, ένας αρσενικός οδηγημένος
από νευρώσεις κι αγωγή να πράττω το νορμάλ
μια καλημέρα σε γυναίκα δεν μπορώ να πω
χωρίς να τη σκεφτώ γυμνή [...]

κτλ κτλ

Για να καταλήξει, μέσα σ’ ένα κατά βάση μελό κλίμα, σ’ αυτούς τους στίχους:

Πού θα ‘ναι ο τάφος μου; Σε ποιαν αγκαλιά
θα διακονέψω ανάπαυση; Ποιος φίλος θα δεχτεί
την έκκληση βοήθα με, τον φυσιολογικό!


Μου έμεινε έκτοτε: βοήθα με, τον φυσιολογικό! Λογικό να μου μείνει, παιδάκι ήμουν. Συνηθίζει να επιστρέφει σε περιπτώσεις λοιμών, λιμών, καταποντισμών -μικρών, μεγάλων ή μεσαίων. Άκου βοήθα με, τον φυσιολογικό...


buzz it!

 

Comments:
Δεν ξέρω αν το λες "αποτυχημένο" για να μειώσεις τις προσδοκίες, εμένα πάντως μ' αρέσει. Είναι ιδιαίτερα γοητευτικό μέσα στην πεζολογία του.

Έχει αυτή η γλωσσική διαπραγμάτευση κάτι αρρενωπό, και δεν αναφέρομαι στα νοήματα.

Ι like him.
 
Και μένα μου άρεσε..πολύ θα έλεγα!

Και μου άρεσε και το λογοπαίγνιο της αντίθεσης: " Μη με βοηθάς τον ανώμαλο"

Και ως "παραμυθία" η ρήση- αρχή: "Πας φυσιολογικός χρήζει βοήθειας"
 
ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά
έναν ώμο να ακουμπάτε την πίκρα σας
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
 
respect

[για κάποιο παλιό σας σχόλιο που "ξεθαψα" κάπου, μη ρωτάτε λεπτομέρειες..]
 
Keeping my mouth zipped. Ain’t asking shit. Thanks anyway.
 
"δωσ' μου ένα διακοσάρικο από κείνα τα καινούργια"

τί σου είναι ο συνειρμός :)
 
Δημοσίευση σχολίου

This page is powered by Blogger. Isn't yours?