<$BlogRSDUrl$>

30.5.07

Βλέποντας σήμερα 1007 σχόλια στο τελευταίο ποστ της Αμαλίας εντυπωσιάστηκα και σκέφτηκα ένα προβληματάκι ηθικής τάξεως.

Πες ότι γράφει κάποιος στο μπλογκ του πως είδε τον artemis kukuzelis να χτυπάει με το αυτοκίνητο του ένα παιδάκι και μετά να φεύγει και να το αφήνει αβοήθητο (ήταν βέβαια σκοτάδι και δεν μπορούσε να διακρίνει καλά, αλλά είναι 100% σίγουρος ότι ήταν ο kukuzelis). Αφού πήγε το παιδάκι στο νοσοκομείο, κατάγγειλε το γεγονός στην αστυνομία, αλλά, χωρίς να του δώσουν εξηγήσεις, οι αστυνομικοί δεν δίνουν συνέχεια. Γι αυτό και αποφάσισε να καταθέσει όσα είδε στο ιστολόγιό του.

Κάποιοι δημοσιογράφοι και πολλοί μπλογκερ παίρνουν κάποια στιγμή χαμπάρι την ύπαρξη του μπλογκ και αγανακτούν γιατί, συν τοις άλλοις, ο kukuzelis είναι και γνωστός μεγαλογιατρός και πρόεδρος μιας μεγάλης φιλανθρωπικής οργάνωσης που ασχολείται με την αποκατάσταση άπορων παιδιών που έχουν πέσει θύματα τροχαίων ατυχημάτων. Οι δημοσιογράφοι όσο και οι μπλόγκερ παραπέμπουν και άλλους στο μπλογκ όπου διάβασαν την καταγγελία. Οι αναγνώστες συρρέουν κατά χιλιάδες. Όλοι μαθαίνουν τι κάθαρμα είναι αυτός ο kukuzelis. Όλοι αηδιάζουν με την υποκρισία του. Αρκετοί θεωρούν τον θάνατο του συγγραφέα πολύ ύποπτο, γιατί ο μπλόγκερ που έγραψε τη μαρτυρία-καταγγελία, πεθαίνει λίγες μέρες πριν γίνουν γνωστές στο πανελλήνιο οι αθλιότητες του kukuzeli.

Εμείς όμως ξέρουμε μετά βεβαιότητος (συγγραφείς αυτής της ιστοριούλας είμαστε, ξέρουμε τα πάντα!) ότι ο kukuzelis, τη νύχτα που ο ασυνείδητος οδηγός εγκατέλειψε το παιδάκι αβοήθητο, βρισκόταν 2000 χιλιόμετρα μακριά από τον τόπο του εγκλήματος και γλεντούσε με την ερωμένη του. Αυτό είπε και στην αστυνομία όταν ρωτήθηκε. Εκείνο που δεν είπε στην αστυνομία είναι ότι είχε πάει εκείνο τον καιρό στο εξωτερικό για να ξεπλύνει κάτι χρήματα που έβγαλε από εμπόριο ναρκωτικών. Ο πραγματικός δολοφόνος είναι ο akindynos, πρόεδρος μιας άλλης μεγάλης φιλανθρωπικής οργάνωσης (είπαμε συγγραφείς είμαστε, ό,τι θέλουμε γράφουμε).

Ερωτήματα: Τι μπορεί να κάνει ο kukuzelis για να αποκατασταθεί η τιμή του; Τι να λέει σε μερικούς ασθενείς του, οι οποίοι τον κοιτάζουν περίεργα, στο νοσοκομείο; Πώς να αντιμετωπίσει τους ψιθύρους που κυκλοφορούν στους διαδρόμους των γραφείων της φιλανθρωπικής οργάνωσης της οποίας προΐσταται; Πώς να αντιμετωπίσει την ξαφνική μείωση της πελατείας του;

Ήταν άραγε ηθική πράξη η παραπομπή των δημοσιογράφων και των μπλόγκερ στο μπλογκ του αυτόπτη μάρτυρα;

*

buzz it!

(85) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

29.5.07

Yes, my guard stood hard when abstract threats
Too noble to neglect
Deceived me into thinking
I had something to protect

*

Αγαπητή μου,

[...]

Δυσκολεύομαι να εμπιστευτώ τις γροθιές στο στομάχι (μου) γι αυτό ακριβώς που είναι: Γροθιές στο στομάχι. Ο δαρμένος είναι άραγε σε θέση να σκεφτεί;

Στην Αμαλία αναφέρομαι. Υπήρξε τίμια, με τον τρόπο της. Είχε το θάρρος, το απελπισμένο θάρρος, να αναφέρει τα ονόματα εκείνων που θεωρούσε υπεύθυνους για την μοίρα της. Όσοι διέδωσαν το μήνυμά της τα ξέχασαν. Παράλειψη που, κατά τη γνώμη μου, αγγίζει τα όρια της διαστρέβλωσης. Ξέχασαν ότι το μισό της μπλογκ ήταν γεμάτο ονόματα.

Απορώ: Οι δυο επαγγελματίες της ενημέρωσης (αυτοί που ξέρω, της Ελευθεροτυπίας και των Νέων) δεν σκέφτηκαν να ρωτήσουν όλους τους εμπλεκόμενους; Δεν λέω να τους δικάσουν, να τους ρωτήσουν! Να ρωτήσουν έστω τον γιατρό που έκανε τη σωστή διάγνωση. Να ρωτήσουν έναν γιατρό. Να προσπαθήσουν, για χάρη των αναγνωστών τους, να δουν το δράμα από όλες τις πλευρές του. Μπα. Καμιά περιέργεια... Μάλλον φοβήθηκαν ότι αν έκαναν τη δουλειά τους, θα μείωναν τη δύναμη του μηνύματος. Ή ότι θα κινδύνευαν να μηνυθούν... Γιατί και οι γιατροί που έκαναν λάθος,αν έκαναν λάθος, και όσοι δεν έκαναν τη δουλειά τους, αν δεν την έκαναν, είναι κι αυτοί πρόσωπα του δράματος.

Χωρίς την ονομαστική, κατά προτίμηση, παρουσία τους, το έργο δεν έχει νόημα.

Το κοινό απ την άλλη κάνει αυτό που έκανε πάντα: Γενικεύει. Ίσως όχι αδίκως· κάθε γενίκευση φέρει το ίχνος της γνήσιας προσωπικής εμπειρίας. Δεν χρειαζόταν βέβαια να μάθει την τύχη ενός ανθρώπου για να έχει ήδη έτοιμα, καιρό τώρα, τα συμπεράσματά του. Συμπεράσματα όχι κατ ανάγκη λανθασμένα.

Οι θεατές παρακολούθησαν το έργο συγκινημένοι, ενώ η νεώτερη γενιά σκηνοθετών της ζωής τους (λιγότερο ή περισσότερο αγωνιστών) ετοιμάζεται, στο όνομα της δικαιοσύνης πάντα, να αναλάβει τις ευθύνες της.
*
Δυσκολεύομαι επίσης να εμπιστευτώ μια γενιά γιατρών που μεγάλο μέρος της έκανε την "επανάστασή" του, στα φοιτητικά του χρόνια, διεκδικώντας (με την ανοχή των δασκάλων του και του κοινού) την "μη εντατικοποίηση των σπουδών". Λες και, όταν υπάρχει το ενδεχόμενο η ζωή του άλλου να βρεθεί στα χέρια σου, δεν θα πρέπει να ασχοληθείς ακόμα και 24 ώρες το 24ωρο (λέμε τώρα). Σπάνια συναντώ κάποια χρήσιμη αποτίμηση του παρελθόντος. Αντίθετα η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται αενάως μέσα σε γενικευμένη αδιαφορία. Παρά το ξύλο που πέφτει. Παρά τα αυτοκίνητα που καίγονται. Μέχρι την επόμενη γροθιά στο στομάχι. Αλλά μπορεί ο δαρμένος να σκεφτεί; Δυσκολεύομαι λοιπόν να τους εμπιστευτώ ας είναι και εξαιρετικοί χαρακτήρες και τίμιοι αγωνιστές (θα τους συμπαθώ όμως, γιατί κι αυτοί περνούν το δράμα τους) ...

Έτσι είναι αγαπητή μου, όλα εδώ πληρώνονται...Από την άλλη, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει με τη συμμετοχή των συνανθρώπων μας, τους εμπιστευόμαστε ή όχι (ή μας εμπιστεύονται ή όχι). Δεν γίνεται αλλιώς...
*

buzz it!

(6) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

27.5.07

χα χα! 

Στο τελευταίο, 26ο, τεύχος του Fantastic Four και X-men, των εκδοσεων Anubis, o Ρηντ Ριτσαρντς χρησιμοποιεί μια νέα επινόηση:



Και οι σκέψεις υλοποιούνται:



Η γυναίκα όργανο είναι η μητέρα της Σου (Sue), της φίλης του! Μιλάμε για πολύ προχωρημένες καταστάσεις...

κλικ για μεγέθυνση.


Στην επόμενη σελίδα, η αντίδραση της μαμάς:

κλικ για μεγέθυνση.


Μα τι διαβάζουν τα παιδιά μας;
*

buzz it!

(1) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

26.5.07

Έχω καιρό ακόμα, αλλά προετοιμάζομαι... 

ή It's not dark yet, but it's getting there....

*

Τελευταίο επιχείρημα υπέρ του γάμου:
There's something I must tell you
There's something I must say
The only really perfect love
Is one that gets away.

Μόλις 1:05. Residents

Μία από τέσσερεις "One Minute Movies". Το από πάνω, προσφορά carolg88.


*

...και οι Young at heart:
Twenty-twenty-twenty four hours to go
I wanna be sedated
Nothin' to do, an' no where to go-o-oh
I wanna be sedated.
[...]
Ba-ba-bam-ba ba-ba-ba-bam-ba I wanna be sedated

Τα λόγια.


Το τραγούδι είναι των Ramones (πολύς κόσμος στο βίντεο που παραπέμπω, λες και είμαι σε τραγούδι του Dylan). Τελικά ταιριάζει η Ροκ στα περήφανα γηρατειά. Το από πάνω βίντεο προσφορά του conallab24

*

Το από κάτω φέρει τον τίτλο: "Καμιά γλυκύτερη της Μελαγχολίας" (Naught so sweet as Melancholy). Του Boris Artzybasheff.



*

...και μια και είπαμε Ramones και μελαγχολία:


Βίντεο προσφορά lukasff.

*

buzz it!

(0) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

24.5.07

*


Ω ναι!




Και ένα παιχνίδι με το Gizoogle.


*

Επίσης!


buzz it!

(2) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

23.5.07

Με αφορμή το νέο εκδοτικό εγχείρημα.
Του οποίου η ιντερνετική παρουσία
μου φαίνεται καλύτερη από την έντυπη εκδοχή του.
Αν και είναι νωρίς ακόμα.
H πρόσληψη του Δερμεντζόγλου [ίσως του καλύτερου,
κατ εμέ, νέου Έλληνα γελοιογράφου,
κι ας είναι ακόμα υπερβολικά
επηρεασμένος από τον Ιωάννου] στα συν.
Για να δούμε.



Κάθε χρόνο έρχεται η ώρα που πετάω τη μισή εφημερίδα (όσες καθημερινές αγοράζω πια εφημερίδα). Ο λόγος είναι οι πολλές σελίδες που αφιερώνει στη δημοσίευση ισολογισμών. Πρόκειται για μια δεύτερη εφημερίδα που, η μεγάλη πλειοψηφία των αναγνωστών, θα πετάξει, σχεδόν αμέσως, στα σκουπίδια.

Άραγε, αν η Βουλή καταργούσε την υποχρέωση να δημοσιεύουν οι επιχειρήσεις τους ισολογισμούς τους, θα ασκούσε λογοκρισία;

Διάβασα και, κυρίως, άκουσα τον Σ. Μάνο (τα είπε ο άνθρωπος πριν 9 μήνες) και “προβληματίστηκα”:

Επισημαίνω λοιπόν [...] ότι είμαστε η μόνη -η μόνη!- ευρωπαϊκή χώρα που υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να δημοσιεύουν τις καταστάσεις αυτές [τους ισολογισμούς] στον ημερήσιο τύπο. Όχι σε μία ή σε δύο εφημερίδες, αλλά σε πολλές εφημερίδες. Είναι μία απόδειξη της στενότατης διαπλοκής κυβέρνησης με τα μέσα ενημέρωσης. Δε θα έλεγα μόνο κυβέρνησης αλλά του πολιτικού κόσμου, διότι δεν άκουσα από αλλού αντίρρηση. Με τις ρυθμίσεις αυτού του νομοσχεδίου γινόμαστε μεν ευρωπαϊκότεροι αλλά χαρίζουμε και μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ στα έντυπα μέσα ενημέρωσης. Εγώ θεωρώ τη [...] διατήρηση αυτού του καθεστώτος [...], της δημοσίευσης των οικονομικών αυτών στοιχείων στις ημερήσιες εφημερίδες, τεράστιο σκάνδαλο της σημερινής πλέον κυβέρνησης, διότι, εντάξει, μπορεί να υπήρχε και στην προηγούμενη, αλλά εσείς, που είσαστε τέτοιοι μεγάλοι φορείς της εξυγίανσης του δημόσιου βίου, είναι ακατανόητο ότι συνεχίζετε να πριμοδοτείτε με αυτήν την οιονεί φορολογία υπέρ τρίτων, μερικά μόνο μέσα ενημέρωσης. Δεν νομίζω ότι διαφεύγει της προσοχής σας ότι υπάρχουν πολλές εφημερίδες που ζουν αποκλειστικά -αποκλειστικά!- από αυτές τις δημοσιεύσεις. Θεωρώ λοιπόν τελείως απαράδεκτο αυτό το γεγονός και θλίβομαι για το γεγονός ότι κανένα κόμμα στη βουλή δεν βρέθηκε να το τονίσει αυτό, διότι, ξαναλέω, μια από τις βασικές επιπτώσεις του νομοσχεδίου είναι να αυξήσει δραματικά τα έσοδα των εφημερίδων.[...] Λοιπόν αυτή είναι η μόνη παρατήρηση που έχω να κάνω για το νομοσχέδιο: ότι είναι ένα νομοσχέδιο μεταφοράς επιχειρηματικών πόρων στα χέρια των εφημερίδων.


Υποθέτω ότι και αυτό το θέμα θα έχει συζητηθεί εξαντλητικά από τις στήλες του τύπου και στη μπλογκόσφαιρα. Δεν ξέρω. Κάτι τέτοιες λεπτομέρειες όμως εξασφαλίζουν ή δεν εξασφαλίζουν την ανεξαρτησία από το κράτος, είτε συμπολιτεύεσαι είτε αντιπολιτεύεσαι, λιγότερο ή περισσότερο ριζοσπαστικά. Κάτι τέτοιες λεπτομέρειες βοηθούν επίσης και την ποιότητα του δημόσιου λόγου. Δεν ξέρω μονάχα αν είμαστε όντως η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να δημοσιεύουν τους ισολογισμούς τους στις εφημερίδες.
*
Το απόσπασμα από τη συζήτηση νομοσχεδίου εναρμονισμού της ελληνικής νομοθεσίας με την ευρωπαϊκή, νομοσχεδίου που αφορούσε τους “[...] ετήσιους και τους ενοποιημένους λογαριασμούς εταιρειών ορισμένων μορφών, τραπεζών και άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και ασφαλιστικών επιχειρήσεων”. Η συζήτηση έγινε την Τρίτη 29 Αυγούστου 2006.
*
Τα βίντεο μέσω e-roosters. Αν έλλειπε κι αυτός ο Παναγιωτης Κανελλοπουλος όλα θα ήταν πολύ καλύτερα. Oh well...

*

buzz it!

(9) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

20.5.07

Αγάθη, μια ταινία. 



[...]

-Βλέπετε ζωγραφική; Ας πούμε έχετε δει του Θεόφιλου το...τα....
-Ποιον ...Τι ζωγραφική να δω;
-Ζωγράφους...να...ζωγραφιές....
-Να ζωγραφίζουν; Αμ εδώ πέρα ποιος να δεις να ζωγραφίζει;
-Όχι να ζωγραφίζουν. Να δείτε τις ζωγραφιές.
-Από χαρτί τίποτα;
-Ναι
-Εμ, δε κοιτάζω. Αλλά έτσι, αυτουνό πιάνω κάνω...
-Το Θεόφιλο τον ξέρετε;
-Ποιο Θεόφιλο;
-Το ζωγράφο.
(Παύση)
-Νομίζω είχαμε μεις ένα Θεόφιλο Κανελλή...Κανελλής τον λέγαν το επίθετο του, ήταν δάσκαλος [...]



Όλη η ταινία εδώ, στα αρχεία.

Για να δεις πρέπει να κατεβάσεις και τα έξι αρχεία rar σε ένα φάκελο και μετά να κλικάρεις το πρώτο rar. Την υπόλοιπη δουλειά θα την κάνει το μηχάνημα μόνο του. Στο media player βλέπω, αλλά δεν ακούω. Προτείνω να κατεβάσεις είτε το media player classic (τα παίζει όλα ή σχεδόν) είτε το vlc player (επίσης τα παίζει όλα). Αφού κάνεις ό,τι πρέπει, κλίκαρε στο αρχείο με το όνομα VTS_01_1.VOB. Πάλι μ έσκασες να σου εξηγώ. Τυχόν απορίες στα σχόλια.



buzz it!

(4) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

19.5.07

Με την ευκαιρία της περιπέτειας του blogme.gr

Με έπιασε σύγκρυο διαβάζοντας. Σκέφτομαι όμως ότι την εποχή του πρώτου-πρώτου σημαντικού κύματος καταλήψεων οι σημερινοί δικαστές (γύρω στα 1980-85) θα πρέπει να ήταν νέοι φοιτητές. Τέτοια νομικά έμαθαν. Ίσως να τα έμαθαν πιο πριν, την εποχή της αποχουντοποίησης -και τότε τίποτα δεν λειτουργούσε στα πανεπιστήμια.

[Μη φανταστείς ότι πρόκειται για άποψη: Ακόμα μια υπόθεση εργασίας. Κάποιος θα πρέπει να μελετήσει την ποιότητα των αποφάσεων των δικαστηρίων -αφού την ορίσει πρώτα, δύσκολη υπόθεση ο ορισμός- και να δει αν και πώς η ποιότητα των αποφάσεων των δικαστών σχετίζεται με τις φάσεις του κινήματος. Νομίζω πάντως ότι οι ανάγκες της εξουσίας -ή του συστήματος- μόνο τέτοιες αποφάσεις δεν χρειάζονται.]

Εγώ τουλάχιστον ό,τι έμαθα από το πανεπιστήμιο το οφείλω στον πατριωτισμό μου.

buzz it!

(0) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

15.5.07

kuk.gr 

Αποκαλύπτουμε σήμερα την πραγματική αιτία της απόφασης του Σαντάμ Χουσέιν να εισβάλλει στο Κουβέιτ το 1990: Η οικογένεια Μπενταλί.


(για λεπτομέρειες κλικάρετε εδώ κι εδώ)

Νομίζω ότι είναι Λιβανέζοι, αλλά το συγκεκριμένο τραγούδι το ηχογράφησαν στο Κουβέιτ. Μου αρέσει το τραγούδι. Το μουσικό σχήμα λιτό, όπως ήταν κάποτε απαραίτητο στην ποπ. Μπάσο, κιθάρα, πλήκτρα, κρουστά, φωνή. Και φωνή σωστή, έτσι μου φαίνεται. Πρωτοφανής η παρουσία γυναίκας κιθαρίστριας, γυναικών μουσικών εν γένει, για τα σημερινά δεδομένα του μουσουλμανικού κόσμου (σκάκι πάντως τους επιτρέπουν να παίζουν καμιά φορά, ειδικά αν είναι ωραίες). Οι στίχοι "Τhinking about the guys who made only trouble: They ignore what they are doing, they ignore what they are doing, they ignore what they are doing. Do you love me?" ανεπανάληπτοι. Τέλος, όπως επίσης επιβάλλεται στην ποπ, χωρίς ενδοιασμούς... Παρά το ότι μου αρέσει όμως, μου είναι πολύ δύσκολο να μην αστειευτώ.

*

Κι αυτό χάρη στην La, που ασχολείται σήμερα με ένα πραγματικά σημαντικό ερωτήμα (μη σου πω ότι είναι το μόνο σημαντικό).

*

*

buzz it!

(16) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

14.5.07

1:41:25 





Το έργο το είδα για πρώτη φορά στο FILMSCHATTEN - films that made (no) history.
Η από κάτω κόπια όμως είναι από αλλού.


*


Οι σκηνές με τους Στόουνς στο στούντιο. Μόνον αυτές μ' άρεσαν. Και ενθουσιάζομαι με τον τρόπο που τους κινηματογραφεί ο Γκοντάρ. Μπορείς εύκολα να παρακάμψεις ό,τι δεν σου αρέσει: Προχώρα την ταινία μετακινώντας τον δείκτη κάτω απ την εικόνα...



"Μεταφράζω" από το IMdb:
[Το 1968] ο σκηνοθέτης Ζαν Λυκ Γκοντάρ προσκλήθηκε στην Αγγλία προκειμένου να φτιάξει μια ταινία που θα προωθούσε την νομιμοποίηση των εκτρώσεων. Όμως λίγο καιρό μετά την άφιξη του η Αγγλία φιλελευθεροποίησε την νομοθεσία που αφορούσε τις εκτρώσεις και η παραγωγή της ταινίας έγινε περιττή. Ο Γκοντάρ συμφώνησε να παραμείνει, με την προϋπόθεση ότι θα έφτιαχνε μια ταινία είτε με τους Μπήτλς είτε με τους Ρόλινγκ Στόουνς. Οι Μπήτλς αρνήθηκαν την πρόταση, αλλά οι Στόουνς δέχτηκαν αμέσως, δηλώνοντας ότι ήταν ενθουσιώδεις θαυμαστές της δουλειάς του Γκοντάρ.


Το ολοκληρωμένο τραγούδι στο τέλος είναι προσθήκη των παραγωγών της ταινίας. Η προσθήκη έγινε, παρά τις αντιρήσεις του σκηνοθέτη, για να βοηθήσει την απήχηση του φιλμ στην αγορά των ΗΠΑ. Για τον ίδιο λόγο οι παραγωγοί άλλαξαν και τον τίτλο: O πρωτότυπος ήταν "One plus one".



*

buzz it!

(3) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

11.5.07

Σέξυ Χ 2. 

Ταινία Anna του 1951. Το τραγούδι έγραψαν οι Francesco Giordano και Roman Vatro. Η Flo Sandon's δανείζει τη φωνή της στην Silvana Mangano.




Ένα ακόμα κλιπ από την Anna. Και μια ολόκληρη ταινία (Mambo)!

*

Το Scopitone έμοιαζε με τζουκ μποξ, ήταν γαλλική εφεύρεση και δεν έπαιζε δισκάκια αλλά φιλμάκια (scopitones) φτιαγμένα ειδικά για αυτό. Φιλμάκια όπως το από κάτω με την Joi Lansing (1929-1972):


Προσφορά seidrik

Πρόγονος του βίντεο κλιπ, το πρώτο scopitone φτιάχτηκε το 1960. Εντυπωσίασε και πολλοί επένδυσαν προσδοκώντας μεγάλα κέρδη. Λέγεται ότι μεταξύ αυτών ήταν και ο άγνωστος σκηνοθέτης Francis Ford Coppola. Η ελπίδα διατηρήθηκε μια δεκαετία περίπου και μετά ξεθύμανε (το τελευταίο φιλμάκι φτιάχτηκε το 1978).
*

buzz it!

(8) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

10.5.07



Γύρω στον μισό αιώνα χρειάζεται για να προστεθεί στα πράγματα (και τις αφίσες), σαν σκόνη, ένα νόημα πιο προσωπικό, κοροϊδευτικό. Λες και το παρελθόν σου βγάζει τη γλώσσα...

buzz it!

(2) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

7.5.07

Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων. 



[...] one scholar [...] noted in a paper first presented in 1993,
“It is neither facile nor uninstructive to remark that the Antikythera mechanism dropped and sank—twice”
—once in the sea and once in scholarship.

The National Museum in Athens took no special pains in displaying the lumps of bronze. Item 15087 wasn’t much to look at. When the physicist Richard Feynman visited, in 1980, there was little information explaining what the Mechanism was. In a letter to his family, later published in the book “What Do You Care What Other People Think?,” the physicist wrote that he found the museum
“slightly boring because we have seen so much of that stuff before. Except for one thing: among all those art objects there was one thing so entirely different and strange that it is nearly impossible. It was recovered from the sea in 1900 and is some kind of machine with gear trains, very much like the inside of a modern wind-up alarm clock.”
When Feynman asked to know more about item 15087, the curators seemed a little disappointed. One said,
“Of all the things in the museum, why does he pick out that particular item, what is so special about it?”


*
Άσχετο με το από πάνω, συνέχεια από χθες: When Turkey sneezes... The Greeks are confused

buzz it!

(4) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

6.5.07

Δύο ωραία άρθρα [μη μπεις στον κόπο, είναι στα αγγλικά και είναι μεγάλα] για τις πρόσφατες εξελίξεις στην Τουρκία. Το ένα από τον, σχεδόν πάντα, εξαιρετικό Douglas Muir (ενδιαφέρον έχει και ο διάλογος που ακολουθεί το ποστ του) και το άλλο από τον, 31 ετών δικηγόρο στην Νέα Υόρκη, Jonathan Edelstein.

buzz it!

(0) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

Οι πρώτοι παλαιοντολόγοι. 


φωτό εξωφύλλου λίγο πειραγμένη.

Ωραίο μου φαίνεται το βιβλίο που παρουσιάζει ο Afarensis. Μακάρι να είχα χρόνο (και διάθεση) να το διαβάσω. Απόσπασμα από την παρουσίαση:

Στο τρίτο κεφάλαιο η Mayor σχολιάζει την ανεύρεση οστών κατά την προκλασσική και κλασσική περίοδο στην Ελλάδα. Οι αρχαιομαθείς θα είναι εξοικειωμένοι με το θέμα, τοποθετημένο όμως σε διαφορετικό πλαίσιο. Για παράδειγμα η ανακάλυψη των οστών του Ορέστη ή του ώμου του Πέλοπα από τους Σπαρτιάτες, οστά που φυλάσσονταν στο ιερό της Ολυμπίας. Τα οστά του Θησέως ανακαλύφτηκαν από τους Αθηναίους (που επίσης έκλεψαν τα οστά του Οιδίποδα απ τη Θήβα). Όπως παρατηρεί η Mayor την εποχή εκείνη ανακαλύπτονταν κατά συρροή σκελετοί ηρώων σε ολόκληρη την περιοχή. Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτών των ευρημάτων ήταν το μεγάλο μέγεθος των οστών. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι το ανάστημα των ηρώων τους ήταν μεγαλύτερο από το δικό τους. Μια αντίληψη που ιχνηλατείται από την εποχή του Ησιόδου (Έργα και Ημέραι - στο σημείο που αναφέρει τις πέντε εποχές του ανθρώπου) και πιθανόν πιο πριν. Με την πάροδο του χρόνου, σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες, μειώθηκε το μέγεθος των ανθρωπίνων όντων. Έτσι όταν ανακαλύφτηκαν γιγάντια οστά, ειδικά εκείνα που έμοιαζαν ακαθόριστα ανθρώπινα, θεωρήθηκαν οστά Ελλήνων ηρώων. [...] Εκείνο που ενοποιεί αρκετές από αυτές τις ανακαλύψεις είναι ότι προέρχονται από περιοχές όπου βρίσκονται πολλά απολιθώματα, από την Μειόκαινο [πριν ~5.332.000 χρόνια], [...] μαμούθ, μαστόδοντων, καμηλοπαρδάλεων και ρινόκερων μεταξύ άλλων.


Χμ, αυτή η υπόθεση θα μπορούσε να ερμηνεύσει και μερικά σημεία της Παλαιάς Διαθήκης... Δεν αποκλείεται να ισχύει και το αντίστροφο: Ακριβώς επειδή ανακάλυψαν τεράστια οστά να μπήκε η ιδέα των ηρώων-γιγάντων στο μυαλό τους...

Η πρόχειρη μετάφραση του αποσπάσματος δική μου. Διορθώσεις γίνονται δεκτές με χαρά.

buzz it!

(4) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

3.5.07

Online Communities. 

μέρα που είναι, πρέπει να ποστάρω.





Εικόνα: Online Communities. Κλικ επάνω της για μεγέθυνση.
Από το θαυμάσιο "webcomic of romance,
sarcasm, math, and language", xkcd [Όχι Ακίνδυνε, δεν το έμαθα εξ αιτίας σου].

Εικόνα εμπνευσμένη από ανάλογες εικόνες του Saul Steinberg. [Έχει εμπνεύσει κι άλλους
]

*

Όλα ξεκίνησαν από ένα ποστ της la. Μια παραπομπή της στους Τρίο Μπαλκάνο.

Η συνέχεια ήταν ένας καταιγισμός παλιών και καινούργιων γνωριμιών:

Πρώτο-πρώτο γνώρισα τον Andreas Thermos (είναι Θέρμος ή Θερμός;).

Συμμετέχω ολόψυχα στο πένθος του Ανδρέα για την εξαφάνιση του Κώστα Κουβίδη. Είναι και δικό μου πένθος. Και πάρα πολλών άλλων.


Κώστας Κουβίδης.

Μετά ο Κώστας Βόμβολος. Ο μοναδικός που έχω ακούσει να παίζει φρη τζαζ σχήματα στο κανονάκι. Καπάκι το Ταμπάκο Τρίο ("Chamber music for the 21st century"). Έμεινα λίγο ακόμα στη Θεσσαλονίκη με τους Βόρειους Εταίρους.

Έκπληξη ήταν η συνάντηση με την Μάρθα Μαυροεϊδή (έπρεπε όμως να το περιμένω).


Μάρθα Μαυροεϊδή.

Και τέλος χάρηκα ιδιαίτερα που έμαθα την ύπαρξη του κουαρτέτου του Χάρη Λαμπράκη. Χάρης Λαμπράκης: ο μουσικός των ανοιχτών οριζόντων, το καλύτερο νέυ, το χάμμοντ όργκαν που ξέρει να συνοδεύει με άψογο γούστο.

Κι άλλοι, κι άλλοι πολλοί. "Επώνυμοι" κι "ανώνυμοι". Όρεξη να έχεις να ψάχνεις.

*

bonus.

Χάρη στην la, είδα κι αυτό το βίντεο:



*

buzz it!

(11) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

This page is powered by Blogger. Isn't yours?