<$BlogRSDUrl$>

23.5.05

...έκανε επανάστασηηη. 

«μπορεί κανίβαλος ποτέ να εκπροσωπήσει τάχα
όλους τους φίλους τους παλιούς που έχει στη στομάχα;»

Κρύβει μια εικόνα αυτό που γράφει ο Συμεών: «πέθανε ο Φλωράκης προτού κάνουμε επανάσταση».
*
Πριν πολλά χρόνια, μες τ' άγρια μεσάνυχτα, καβάλα σ’ ένα παπάκι, στην πίσω θέση, βαρύτερος κατά μισό μπουκάλι ουίσκι, ο Συμεών ξυπνούσε τους συμπολίτες μας, πρώτα στο Παλαιό Ψυχικό και μετά στο Χαλάνδρι, φωνάζοντας: «ξυπνήστε ρεεεε, ο Φλωράκης έκανε επανάστασηηη».
*
Εμένα πάλι γιατί μ’ αρέσει τόσο ο Φλωράκης; Σίγουρα δεν είναι για τη συνέπειά του. Απεχθάνομαι τη συνέπεια, ή μάλλον την προβολή της σαν την υπέρτατη αρετή, στην πολιτική. Προτιμώ την ικανότητα να αντιλαμβάνεσαι με σαφήνεια το συσχετισμό δυνάμεων και την ικανότητα συμβιβασμού και σύνθεσης διαφορετικών απόψεων. Όλα εκείνα που σε βοηθούν να παραμένεις πιστός στις «βασικές σου τις αρχές», αλλάζοντας, υποχρεωτικά, συνεχώς. Συνέβαλε στην εθνική συμφιλίωση; Τι θα έκανε δηλαδή; Το «όπλο παρά πόδα» θα κατέβαζε γραμμή; Αγωνιστής; Δεν είναι ο μόνος. Άσε που μου είναι συμπαθέστεροι οι κομμουνιστές που υπόγραψαν μετά τον πόλεμο. Οι δηλωσίες...

Το έργο της ζωής του; Μέσα μου συνοψίζεται σε τρεις στιγμές: η πρώτη κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, όταν συνέβαλε στη συντριβή της απόπειρας άλωσης του κομματικού μηχανισμού από την ηγεσία της ΕΔΑ. Τότε ήταν που έγινε ευρύτερα γνωστός, αναλαμβάνοντας γενικός γραμματέας του ΚΚΕ. Η δεύτερη, όταν, μετά το 89, έβαλε φρένο, και πάλι, στην απόπειρα άλωσης του μηχανισμού απ’ τα στελέχη, που είχε ο ίδιος ξεχωρίσει και αναδείξει, και που αναδείχτηκαν μετά ηγετικές φυσιογνωμίες του Συνασπισμού. Ως πολιτικός υπήρξε κυρίως ένα ντουβάρι που πάνω του κάποιοι έσπαγαν τα μούτρα τους. Κορυφαία του στιγμή η τρίτη: η συγκυβέρνηση με την δεξιά. Την εποχή του βρώμικου 89. Κατά τη γνώμη μου, μια πολλά υποσχόμενη -τότε- συγκυρία της σύγχρονης Ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Είναι ειρωνικό (η διαλεκτική και πάλι!) το ότι ο πολιτικός, που θεωρούσε τον εαυτό του ως έναν από τους σφοδρότερους πολέμιους του ευρωκομμουνισμού (το θυμάσαι αυτό το φρούτο;), έγινε εκείνος που τελικά εφάρμοσε τις διδαχές του. Θα διακινδυνεύσω να σου γράψω, ότι δεν αποκλείεται, με το σοκ που προκάλεσε τότε στο ανδρεϊκό Πασόκ, αυτός να έφερε και τον Σημίτη στο προσκήνιο.
*
Τον συμπαθώ πολύ (τον αγαπώ πήγα να γράψω) τον Φλωράκη, αλλά δεν ξέρω γιατί. Λες να είναι επειδή, όταν πηγαίναμε τις Κυριακές στην μονοκατοικία του στο Χαλάνδρι να του πουλήσουμε τον Ριζοσπάστη, ήταν τόσο ευγενικός (αυτός και η κυρία Μάρθα) μαζί μας;
*
ΥΓ : Σου γράφω από ξένο κομπιούτερ. Η οθόνη μου παραμένει μαύρη σαν τρύπα που οδηγεί στην άβυσσο.
*

buzz it!

(0) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

22.5.05

Ακους ρε Κουκουζέλη; 

Πέθανε ο Φλωράκης προτού κάνουμε επανάσταση. Και, δυστυχώς, δεν κάνω πλάκα.

Εις μνήμην:

Σ' το πα και σ' το ξαναλέω
μη μου γράφεις γράμματα
γιατί γράμματα δεν ξεύρω
και με πιάνουν κλάματα

Κι αν δεν ξεύρεις, δεν πειράζει
εγώ, φως μου, θα σ' το πω
με τα μάτια, με τα χείλη
θ' ακουστεί το σ' αγαπώ.

buzz it!

(2) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

Ακους ρε κουκουζέλη; 


buzz it!

(0) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

Ακόμα ρε Κουκουζέλη; 

Είναι δύο, ο Γιάννης και η Σοφία, ας πούμε. Γνωρίζονται στα 17, ερωτεύονται, όλες οι υποσχέσεις δίνονται. Κατοχή. Εμφύλιος. Αυτή κι αυτός, αριστεροί. Χάνονται, βρίσκονται, όπως ακριβώς γινόντουσαν τότε τα πράγματα μεταξύ αμετανόητων, αφελών αριστερών (Και ποιος δεν ήταν τότε;},και ξαναβρίσκονται. Περνάνε τα χρόνια, ησυχάζουν, ξεγλιστράνε τίμια απ’ τη χούντα, δηλαδή ούτε πολυφωνάζουν μα ούτε σκύβουν – στο ψιλικατζίδικο δεν κρέμασαν τη φωτογραφία του Παπαδόπουλου όπως τους συμβούλεψαν – και έκαναν και παιδιά. Γίνανε διαφορετικά απ’ αυτούς αλλά καλά, μια χαρά παιδιά. Φτασανε τα εξήντα και λέει ο Γιάννης στη Σοφία:
«Περάσαμε όσα περάσαμε, εντάξει, υπακούσαμε, αλλά μήπως πρέπει να παντρευτούμε πια;»
«Και ποιος θα μας πάρει τώρα εμάς Γιάννη μου;», είπε η Σοφία και όλα πολύ γλυκάνανε γύρω τους.

buzz it!

(4) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

17.5.05

ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΡΥΘΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ 

Εξηφανίσθη από το διαδίκτυον στις 15 Μαϊου και περί τις 21.00 ο κύριος Κουκουζέλης. Την ώραν εκείνην φορούσε καφέ παντελόνι, μπεζ πουκάμισο και κίτρινες τιράντες και, βουρκωμένος, προσπαθούσε να εξορκίσει το μαύρο χρώμα που είχε εγκατασταθεί αυθαιρέτως στην οθόνη του υπολογιστή του. Παρακαλούνται όσοι τον εντοπίσουν να με ειδοποιήσουν πάραυτα διότι μου είχε υποσχεθεί τη συνταγή σουσαμόπιττας εκ του χωρίου Γυμνόν Αργολίδος και εγώ έχω ήδη κανονίσει για μεθαύριο τραπέζι στην Χ., ετών 25, χορεύτρια εις το επάγγελμα, η οποία τρελαίνεται για το σουσάμι, έχει δε την συνήθεια μετά την βρώσιν να περισυλλέγει έναν έναν τους σπόρους από το πιάτο και να σχηματίζει υπέροχα ψηφιδωτά. Μετά μου χορεύει.

buzz it!

(4) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

10.5.05

καλοκαιράκι. 

Δυο καμάκια
σε παραλία της Κρήτης, κοντά στο Ρέθυμνο:
"Όχι μπάμπη σου 'χω πει, ρε μαλάκα·
μπέιμπη θα λες, μπέιμπη."



Φίλε Κουκουζέλη,



Σε, σχεδόν, εφηβικό ημερολόγιο (το πώς βρέθηκε στα χέρια μου θα στο γράψω μια άλλη φορά) διάβασα:
«Πρέπει να μάθω να σκέφτομαι με πιθανότητες. Να σκέφτομαι δηλαδή ότι: “με βάση τη συμπεριφορά της, και συνυπολογίζοντας το χαρακτήρα της, έχω 45 ή 90 ή 5 τοις εκατό πιθανότητες να την ενδιαφέρω τόσο, ώστε κ.τ.λ.”. Το 100% όμως, εδώ, πρέπει να το ξεχάσω. Αλλά γιατί έχει τόση μεγάλη σημασία το τι θέλει ο άλλος; Ας καταλάβω, πρώτα απ όλα, το τι θέλω εγώ. Γιατί πρέπει να κάνω ό,τι μπορώ για ν' αποφύγω ενδεχόμενη χυλόπιτα; Ας αφήσω να κάνει το πρώτο βήμα μόνο μια γυναίκα που, είτε - ηλιθίως - δεν έτυχε να προσέξω, είτε με αφήνει αδιάφορο.»

*

Και σκέφτομαι με τη σειρά μου: το πρώτο βήμα για τι; Για μια ουσιαστική σχέση; ( * ) Για ένα γαμήσι; Για τι ακριβώς; Προσωπικά, σέβομαι και τις δύο επιλογές.

Σε άλλες κοινωνίες τα δύο ενδεχόμενα έχουν, καιρό τώρα, σχεδόν ολοκληρωτικά αποσυνδεθεί. Το ίδιο και σε «περιθωριακές» κουλτούρες - όσο αυτές δεν υφίστανται την επίθεση κάποιου ιού, της καταστροφικής μανίας της φύσης δηλαδή, ή όσον καιρό δεν χρειάζεται να βρεθούν αντιμέτωπες με μια υπαρξιακή κρίση. Εξ ου και η μεγάλη σαφήνεια, και ελαφρότητα, με την οποία διατυπώνεται η επιθυμία. Πρόκειται για την ίδια σαφήνεια που είχε αφήσει, κάποτε, άναυδα τα καμάκια στις παραλίες των νησιών.

Όμως στο δικό μου, και το δικό σου υποθέτω, περιβάλλον, το γαμήσι και ο γάμος, γάμος με την ευρεία έννοια φυσικά, δεν έχουν ακόμη αποσυνδεθεί πλήρως. Όλες μου οι εμπειρίες λένε ότι, το να γίνεις αποδεκτός στον κόλπο μιας γυναίκας, συνοδεύεται, για τους περισσότερους, άνδρες και γυναίκες, κυρίως γυναίκες, με την, συνειδητή ή ασυνείδητη, ελπίδα μιας βαθύτερης δέσμευσης. Στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, οι συνδηλώσεις των «μ' ενδιαφέρεις», «μ' αρέσεις» κτλ, διατηρούν έναν χαρακτήρα έντονα δεσμευτικό συναισθηματικά , όταν, την ίδια στιγμή, λίγοι άνθρωποι, στον κόσμο όλο, κολυμπούν σε θάλασσες συναισθηματικής βεβαιότητας. Σαν να το ακούω: «σ' αρέσω, είπες; Θέλω να μ' αγαπήσεις με πάθος και επιπλέον να σε ενθουσιάζει το θέλω μου, άλλο αν εγώ δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι σ' αγαπώ. Άσε που θα μπορούσαν οι κοιλιακοί σου να ήταν καλύτεροι». Βάλε αποδέκτη όποιο φύλο θες. Φαντάσου το με όποιο συνδυασμό φύλων σου κάθεται καλύτερα.

Κι ενώ τα συναισθήματα είναι, για μεγάλο χρονικό διάστημα, υπό αίρεση, πολύ λίγοι είναι διατεθειμένοι να δώσουν μια, έστω και ελάχιστα, δεσμευτική υπόσχεση. Ακόμα και να υποσχεθούν ότι κάποτε ίσως υποσχεθούν. Να κάνουν το πρώτο βήμα για να σπάσουν τον φαύλο κύκλο. Εννοείς βέβαια ότι την υπόσχεση τη δίνεις στον εαυτό σου κι όχι στον άλλο. Κι αν τη δώσουν, δημοσίως πάντα, το κάνουν υπό την επήρεια του πρέπει και της παράδοσης. Ή κάποιου ενθουσιασμού της στιγμής. Κυρίως όμως με τη βεβαιότητα ότι η υπόσχεση αποσύρεται αν κάτι στραβώσει. Αλλά το ψέμα, όπως θα διαπιστώσουν οι περισσότεροι, άντρες και γυναίκες, έχει κοντά ποδάρια. Όπως γράφει ο konfet: «Μου αρέσει η επικοινωνία. Πολύ. Και ειδικά όταν δεν έχει υποχρεώσεις». Το ίδιο δεν λες κι εσύ; Πρόσθεσε τώρα στη σούμα τη διαίσθηση ότι όσα λέει ο ποιητής είναι αλήθεια, βάλε τέλος και την αγάπη σου για τον Εμπειρίκο και μπορεί να βρεις την πηγή της ομίχλης που σε περιβάλλει.

Μετά από όσα σου έχω ήδη γράψει, δεν χρειάζεται να προσθέσω ότι θεωρώ τον έρωτα φενάκη. Κάτι σαν φυσικό φαινόμενο. Σαν αντικατοπτρισμό στην έρημο, ας πούμε: διαθέτει την ομορφιά της όασης στα μάτια του διψασμένου και είναι απαραίτητος για να επιστρατεύσεις δυνάμεις ώστε να κινηθείς προς το σημείο όπου νομίζεις ότι υπάρχει νερό. Και, ενδεχομένως, να το βρεις [...] Όλα αυτά βέβαια τα έχουν αντιληφθεί διάφοροι επιτήδειοι και παίζουν το παιχνίδι αναλόγως. [...] Ίσως για μια ολόκληρη ζωή [...]

*



Και το ημερολόγιο συνεχίζει:
«Ας το δω κι από άλλη σκοπιά. Επειδή είναι θέμα στατιστικής, το καλύτερο είναι να θεωρήσω ότι όλες οι γυναίκες ενδιαφέρονται για μένα. Διότι αν, ας πούμε, θεωρήσω ότι ενδιαφέρονται για μένα 100 γυναίκες το μήνα - όσες προλαβαίνω να συναντήσω - και κάνω αυτό που πρέπει, τότε με 2% θετική ανταπόκριση (λογικό ποσοστό), θα μου αντιστοιχούσαν 24 γυναίκες το χρόνο! Ωραία!»

[...]
-----------
( * ) και τι είναι ακριβώς μια ουσιαστική σχέση; Δεν το έμαθα ακόμη, αλλά με καταλαβαίνεις.


buzz it!

(7) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

5.5.05

Συνοπτικά. 

Μια μικρή, λόγω νύστας, (αλλά εύστοχη) σύνοψη των παρελθουσών ημερών. Των 365 παρελθουσών ημερών. Η αναφορά στον Τρεμπέλα, πράξη επαναστατική. Έπεται, φαντάζομαι, κάποια επίκληση του Φουντούλη.
*
Είχα αρχίσει να ανησυχώ με τόση σιωπή.
*

buzz it!

(4) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

1.5.05

Κυριακή του Πάσχα. 





Χριστός Ανέστη παιδιά
και τώρα φαΐ


Εδώ ένας απ' τους πιο ωραίους μυστικούς δείπνους που έχω δει.


*

buzz it!

(1) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

This page is powered by Blogger. Isn't yours?