<$BlogRSDUrl$>

30.1.07

Όταν ο Μπερεκέτης γράφει μουσική για τον θρίαμβο του Πετεφρή (στο Medieval II: Total War) ο kukuzelis κινδυνεύει να πάθει συμφόρηση.
*
petefris agonistes: ένα και δύο.
*

buzz it!

(11) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

28.1.07

Free your mind and your ass will follow.

Θρυλική ρήση του George Clinton. Μπορεί να τη χρησιμοποιήσει κανείς κατά βούληση, αλλά νομίζω ότι ο Τζώρτζ όταν μιλούσε για ass είχε πρωτίστως κατά νου τη ρυθμική προτροπή του Elmore James στο μωρό του: "shake your money maker- shake your money maker- shake your money maker".



Θαυμάσιο ντοκυμαντέρ στο You Tube (και το Google video -αυτό προτιμώ- της δημόσιας τηλεόρασης παρακαλώ), για τον George Clinton και τους Parliament-Funkadelic-p-funk. Περί τα 60 λεπτά.

you don't like, well funk you.
*

buzz it!

(5) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

27.1.07

Μέρα που 'ναι. 

Ya salió de la mar la galana
Con un vestido vual y blanco
Ya salió de la mar.

Ένα.




Ο σοβαρός κύριος που κοιτά προς τα πίσω του λέγεται Δαυίδ Σαλτιέλ,

[...] γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1930, και μεγάλωσε στην περιοχή 151 όπου κατοικεί και σήμερα [1998]. Έτσι τα τραγικά γεγονότα της εκτόπισης των Εβραίων τον βρήκαν σε ηλικία 13 ετών. Βρισκόταν με την οικογένειά του στην Κατερίνη και χάρη στην έγκαιρη προειδοποίηση του δημάρχου διέφυγαν στα ορεινά χωριά της περιοχής όπου παρέμειναν κρυμμένοι μέχρι τη λήξη του πολέμου.

Στη μεταπολεμική περίοδο τριγυρνούσε με ένα γαϊδουράκι πουλώντας είδη προικός και αργότερα διατηρούσε υαλοπωλείο.

Λόγω των συμβάντων του πολέμου το όνειρό του να γίνει τραγουδιστής παρέμεινε ανεκπλήρωτο. Με την διάλυση της Κοινότητάς του που αποτελούσε μέχρι το 43 το άμεσο περιβάλλον του, η μόνη πηγή αναφοράς που του απέμεινε ήταν τα τραγούδια που έμαθε από την μητέρα του ονομαστή για το χάρισμα της φωνής της.

Ανεπηρέαστος από την -κατεστραμμένη πια- Σεφαραδική δισκογραφία, τα διατήρησε όπως τα είχε μάθει, για να αρχίσει πρόσφατα να ανακαλύπτεται από διάφορους ερευνητές που κατέγραφαν δείγματα αυτής της μουσικής παράδοσης.


Σου στέλνω έναν δίσκο που κυκλοφόρησε το 1998 “με την ευγενική χορηγία της ισραηλιτικής κοινότητας Θεσσαλονίκης”, όπου θα ακούσεις τον Σαλτιέλ να τραγουδά τραγούδια μιας χαμένης εποχής. Ηχογραφήθηκε στο στούντιο “Αγροτικόν”, στο διάστημα από τον Νοέμβριο του 1996 έως τον Μάιο του 1997.

Έχω ζιππάρει τόσο τα τραγούδια όσο και το βιβλιαράκι που τα συνόδευε γι αυτό και είναι λίγο μεγάλο το αρχείο (~63 MB). Στο βιβλιαράκι θα βρεις κάθε αναγκαία πληροφορία για τους συντελεστές της παραγωγής, μουσικολογικές παρατηρήσεις καθώς και τα λόγια των τραγουδιών, πρωτότυπο και μετάφραση στα ελληνικά.

Κλικ στο εξώφυλλο από κάτω.



*

Δύο.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μαζάουερ.

“Ένα εβδομαδιαίο μαρξιστικό έντυπο σε εβραιοϊσπανική γλώσσα, Η Ράβδος, αυτοοριζόταν ως εξής στο επάνω μέρος της πρώτης σελίδας του: “εξτρεμιστικών κομμουνιστικών τάσεων, καθαρών και ξάστερων, χωρίς έλεος ή προσωπικά χατήρια προς τ’ αριστερά ή προς τα δεξιά, ενάντια στην ιουδαϊκή θρησκεία και την αστική τάξη, ενάντια στο σιωνισμό και στον εβραϊκό εποικισμό της Παλαιστίνης”.

[Το περιοδικό κυκλοφορούσε τη δεκαετία του 30]


Όταν διάβασα τον υπότιτλο της Ράβδου με έπιασαν τα γέλια: Νάτοι λοιπόν μερικοί κουναλάκηδες της εποχής!

*

Για την επέτειο έμαθα από την Μιραντολίνα.

*

bonus

Mια συζήτηση (δεν την διάβασα όλη) για έναν πολύ ενδιαφέροντα δίσκο.

*

ΥΓ. Για απορίες ή ενημέρωση, αν κάτι δεν πήγε καλά, στα σχόλια.

---------------

buzz it!

(9) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

23.1.07

κλικ στο ποίημα. Και μετά κλικ κλικ.


buzz it!

(0) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

20.1.07

"Richard Dawkins’s even-handedness is well-intentioned, but it is misplaced. I share his lack of respect for all religions, but in our times it is folly to disrespect them all equally."
Περί θεολογίας ΙΙ. (του Steven Weinberg).

περί θεολογίας Ι.

Κάποτε πρέπει να διαβάσω και το βιβλίο.

buzz it!

(11) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

Αστείο.



*

Όχι αστείο.
22-01-07: Από κάτω είχα ένα βιντεάκι. Υποτίθεται ότι έδειχνε
κάτι κωθώνια να χτυπούν μετανάστες-ξένους. Το έβγαλα.
Δεν μ' αρέσει να παίζουν όλη μέρα ξύλο εδώ μέσα. Άσε που βάζοντάς το
ψιλοέπαιξα κι εγώ το παιχνίδι όσων βαράνε και καταγράφουν.
Αν θέλεις οπωσδήποτε να το δεις, η φωτό και η από κάτω της
σημείωση σου δίνουν ό,τι χρειάζεσαι για να το ψάξεις.




Το βιντεάκι είναι, όπως ήδη κατάλαβες (;), από τη Ρωσσία.
Κατά πόσο είναι αξιόπιστο δεν γνωρίζω: Για καλό και για κακό δες το ψύχραιμα.
Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι, όπως φαίνεται, αυτοί που χτυπάνε είναι,
τις περισσότερες φορές, και αυτοί που βιντεοσκοπούν.


*

Πολύ νόστιμο.

Ας ελπίσουμε ότι η γαλλική εκδοχή της γουρουνόσουπας δεν θα περιέχει και ανθρώπινα μέλη μέσα. Μοιάζει νομοτέλεια, όποιος ασχολείται πολύ με ταυτότητες καταλήγει τελικά σε σούπες.

*

buzz it!

(6) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

19.1.07

Ένας αντιδραστικός. 

άραγε τι να κάνει σήμερα;





buzz it!

(10) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

18.1.07

Διάφορα. 


Δεκαεννιά στάσεις λεωφορείων από τη Σοβιετική Ένωση.
(κλικ στην εικόνα ηλίθιε.)

*

Hey Joe. Toots Thielemans, Charlie Haden και Nick Cave.

(μέσω PCL linkdumb.)

*

Όταν είδα για πρώτη φορά το παρακάτω σκέφτηκα:
"Αυτόν τον τύπο τον πάω".
Όπως πάντα αν παίζει με διακοπές, πάτα pause και άφησέ το να φορτώσει.


Μετά ήρθαν γέλια μέχρι δακρύων...μετά διάβασε κι αυτό.

*

buzz it!

(6) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

16.1.07

μη νευτώνια ρευστά. 

Κάνεις θαύματα αν γεμίσεις μια δεξαμενή με μη-νευτώνιο ρευστό:




Είναι πολύ απλό, απ ο,τι φαίνεται, να το φτιάξεις (βαρετό βίντεο, ίσως, αλλά απαραίτητο):



(19-01-2007: Το ανωτέρω δεν υπάρχει πλέον οπότε προσθέτουμε αυτό:)

Δύο ακόμα:



Περισσότερες πληροφορίες.

buzz it!

(6) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

14.1.07

Επαρχία. 



Όσο ήμουν στην Κρήτη, την έβγαλα ακούγοντας τους Fabulous Trobadors. Συγκρότημα με έδρα την Τουλούζη (τι συγκρότημα δηλαδή, δυο άνθρωποι είναι) με το οποίο διατηρώ εικοσαετή σχέση. Άκουγα τραγουδάκια από τον τελευταίο τους δίσκο Duels de Tchatche, et autres trucs du folklore Toulousain. Tchatche είναι η πάρλα στην διάλεκτο της νότιας Γαλλίας. Σου στέλνω ένα τραγουδάκι που παρουσιάζει πώς φαντάζονται τον Τουλουζάνο. Έβαλα τα λόγια του τραγουδιού σε ξεχωριστή σελίδα μαζί τρία ακόμα τραγούδια.


κατέβασον (δεξί κλικ-->save as).

Οι fabulous μου θύμισαν ένα τραγούδι από την Κύπρο. Άκουσε το. Για να καταλάβεις τι λέει πρέπει να το ακούσεις τουλάχιστον δέκα φορές. Όπως κι εγώ. Όποιος φίλος θυμάται το όνομα του συγκροτήματος (είναι MaZD & TMC?) ή άλλες διευθύνσεις, θα με υποχρεώσει αν μου τις στείλει.


κατέβασον (δεξί κλικ-->save as).


ΥΓ. Tchatcher, Occitan, Felix Castan.

buzz it!

(9) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

13.1.07

Είμαστε έγκυροι or what? 

Στο αγγλόφωνο ιστολόγιο (histologion) του ελληνόφωνου talos παραπέμπει άρθρο της επιθεώρησης slate.

buzz it!

(2) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

12.1.07


© cartoonbank. Σκίτσο Charles Barsotti. Περιοδικό New Yorker.


© cartoonbank. Σκίτσο Alex Gregory. Περιοδικό New Yorker.

Επίσης, people have, since it started, complained about the fact that there is junk on the web. Του timbl.
*

buzz it!

(3) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

10.1.07

Εσωτερικός μονόλογος. 


Αυτή η αυτοπροσωπογραφία με συγκινεί.

Με τον Πετεφρή και τον Γούφα συνήθως εκστασιάζομαι. Στην περίπτωση του δεύτερου, μου συμβαίνει κάτι κομματάκι πιο σύνθετο. Διότι, μέχρι πρότινος, ο Γούφας ήταν για μένα μυθιστορηματικό πρόσωπο –τον γνώρισα στις σελίδες της Πετέφριας Δεξιάς Ερωμένης (το χω διαβάσει ίσαμε δέκα φορές). Και ξαφνικά από "επινόηση", ο Γούφας έγινε πιξελάτος και τρισδιάστος. Σε πρόσφατο ποστ (πρόσφατο με τα μέτρα τα δικά μου· γιατί μια ώρα του Πετεφρή είναι μια εβδομάδα δική μου) ο Πετεφρής αφηγείται, εξομολογείται, την πολύ συγκινητική "ιστορία του Μάρκου". Η ιστορία τελειώνει με δυο ουρίτσες. Η πρώτη: "Αυτό που θέλω, το πήρα." Και η δεύτερη: "Να διαβάζετε τα επόμενα με την αίσθηση ότι καμία «αποκάλυψη» συγγραφέα δεν αξίζει δεκάρα τσακιστή". Ακολουθούν σχόλια από 20 ανθρώπους, όλοι συγκινημένοι, όπως κι εγώ, και κανείς δεν αναρωτιέται αν και ποιό ρόλο παίζουν οι ουρίτσες (ιδιαίτερα η πρώτη) στη συναισθηματική οικονομία του κειμένου. Η συγκίνηση βρίσκεται στα όρια της ακριβούς εξιστόρησης των γεγονότων. Τώρα τι ακριβώς περιβάλλει τα γεγονότα και προς τα πού ενδέχεται να οδηγήσει η εξομολόγηση, δεν έμαθα ακόμα. Η εικόνα που έχω στο μυαλό μου είναι αυτή ενός φωτισμένου κέντρου που περιβάλλεται από (αχανείς;) λιγότερο ή περισσότερο φωτισμένες εκτάσεις. Αυτούς τους χώρους που βρίσκονται στο ημίφως νομίζω ότι δείχνουν οι ουρίτσες του Πετεφρή.





Ενώ διαβάζω το κείμενο του nikoxy, θυμάμαι, χαμογελώντας, μια σκηνή από την Πολιτεία του Πλάτωνα. Η σκηνή διαδραματίζεται στον Πειραιά. Αφηγείται ο Σωκράτης. Μιλάει με τον Κέφαλο, άνθρωπο ευκατάστατο, με πολλά παιδιά, που ανήκει στους “σφόδρα πρεσβύταις”. Την εποχή εκείνη μετά τα 40-45, μάλλον περνούσες αυτόματα (ή ήσουν στο τσακ να περάσεις) σ’ αυτήν την κατηγορία. Αντιγράφω:

Σωκράτης: [...] θα ‘θελα να άκουγα την δική σου γνώμη [Κέφαλε] [...] τώρα που είσαι στο σημείο της ηλικίας που οι ποιητές το λένε γηρατειών κατώφλι [επί γήραος ουδώ]: πρόκειται για δύσκολο πέρασμα της ζωής, ή τι έχεις να μας πεις εσύ γι αυτό;

Εγώ Σωκράτη, μα το Δία, θα σου πω ποια είναι η γνώμη μου. Γιατί συχνά συμβαίνει να συγκεντρωνόμαστε κάποιοι που έχουμε περίπου την ίδια ηλικία, επαληθεύοντας έτσι την παλιά παροιμία [σημ. τ. μ.: “¨Ηλιξ ήλικα τέρπει γέρων δε τέρπει γέροντα”]. Σ’ αυτές τις συναντήσεις οι περισσότεροι από εμάς κλαίνε και οδύρονται αποζητώντας τις χαρές της νιότης και αναπολώντας τις σωματικές ηδονές και τα φαγοπότια και κάποια άλλα πράγματα που πάνε μαζί με αυτά, και κυριεύονται από οργή πιστεύοντας πως έχουν στερηθεί κάτι πολύ σπουδαίο και πως τότε ζούσαν ωραία ενώ τώρα δεν είναι ζωή αυτή. Ορισμένοι επίσης δυσφορούν και για τις προσβολές που δοκιμάζουν από τους δικούς τους εξαιτίας των γηρατειών και ελεεινολογούν τα γεράματα για όσα δυσάρεστα τους έχουν προξενήσει. Η γνώμη μου Σωκράτη, είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί κατακρίνουν κάτι το οποίο δεν είναι η αιτία του κακού. Γιατί αν αυτό ήταν η αιτία, θα είχα πάθει και εγώ, εξαιτίας των γερατειών, τα ίδια όπως όλοι οι άλλοι, όσοι έφτασαν ως αυτή την ηλικία. Να όμως που εγώ έχω συναντήσει και άλλους οι οποίοι δεν αισθάνονται έτσι, και μάλιστα κάποτε έτυχε να είμαι δίπλα στον Σοφοκλή, τον ποιητή, όταν τον ρώτησε κάποιος, “Πώς τα πας Σοφοκλή με τα ερωτικά;” [Πώς έχεις προς τ’αφροδίσια;] Εξακολουθείς να μπορείς να έχεις ερωτική σχέση με γυναίκα;” κι εκείνος του είπε: “Θεός φυλάξοι, άνθρωπε μου· πάρα πολύ χαίρομαι που γλύτωσα από αυτό, σαν να ξέφυγα από κάποιον λυσσασμένο κι άγριο εξουσιαστή”. Μου άρεσε τότε εκείνη η απάντηση, και το ίδιο μου αρέσει και τώρα. Γιατί δίχως αμφιβολία στα γεράματα όλα αυτά καταλαγιάζουν εντελώς και οι άνθρωποι ελευθερώνονται· όταν οι ερωτικές επιθυμίες πάψουν να ζορίζουν και χαλαρώσουν, συμβαίνει ακριβώς αυτό που λέει ο Σοφοκλής: Έχει πια κανείς απαλλαγεί από πάμπολλους και μανιασμένους εξουσιαστές. Αλλά και για τούτα και για όσα σχετίζονται με τους συγγενείς μία είναι η αιτία, κι αυτή, Σωκράτη, δεν είναι τα γερατειά αλλά ο χαρακτήρας των ανθρώπων. Αν είναι δηλαδή οι άνθρωποι ευπρεπείς και καλόβολοι, τότε τα γερατειά υποφέρονται κάπως· αν όμως δεν είναι τότε Σωκράτη, ένας τέτοιος άνθρωπος δεν έχει μόνο γεράματα αλλά και νιότη δύσκολη.


Θα μπορούσε (αν και εκτός θέματος) να είναι σχόλιο-συμπλήρωμα του κειμένου του nikoxy.Είπαμε, το θυμήθηκα χαμογελώντας.

Το έχει γράψει ο Παβέζε, "Τα λάθη γίνονται πάντα στην αρχή."

Πολιτεία 328d – 329d. Η μετάφραση είναι του Ν.Μ: Σκουτερόπουλου κι έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις Πόλις. Υπογράμμιση δική μου. Ελπίζω να μη με τρέχει ο καλλιτέχνης (Νατάσσα Πουλαντζά) που έβαλα την εικόνα του χωρίς άδεια.

*

Έκλεισε το μόνιτορ. Θα μου λείψει το καταπληκτικό κολπάκι του Ακίνδυνου. Λήψη και εγκατάσταση σε λιγότερο από πέντε λεπτά. Εγώ, αυτό και το μόνιτορ είχαμε δημιουργήσει την τέλεια συμβιωτική σχέση.

*

"Mόνο πέντε λεπτά χρειαζόταν για να το βγάλει". Μα εδώ σε λιγότερο από πέντε λεπτά σκοτώνεις άνθρωπο ή σκοτώνεσαι. Σε πέντε με δέκα γίνεσαι πατέρας.

*

Μου χουνε σπάσει κι εμένα τα νεύρα τα άσχετα μηνύματα από εταιρείες στο κινητό μου. Στην περίπτωση μου, όλα σχεδόν είναι από την εταιρεία που μου παρέχει τη σύνδεση. Όλο κάτι αυτοκίνητα κερδίζω ή ενδέχεται να κερδίσω. Τι τηλέφωνα έχω κάνει. Σταματάνε για λίγο και μετά δώσ' του και πάλι. Όταν ακούω το μπιιιιπ έχω πάντα την εντύπωση ότι μόλις έλαβα το σημαντικότερο μήνυμα της ζωής μου. Μεγαλύτερη η απογοήτευση όταν πρόκειται για διαφημιστικό μήνυμα. Και ο εκνευρισμός. Μήνυση Αρκούδε, μήνυση.

*

buzz it!

(6) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

9.1.07

Στην Τούλα που μου τον έμαθε
και στον Χοιροβοσκό που μου τον θύμισε.


Λεωνίδας Παπάζογλου (1872 – 1918). Ένας πολύ σπουδαίος φωτογράφος.


buzz it!

(7) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

5.1.07

Ηράκλειον, του ανταποκριτού μας.
Ο δήμος [της Θεσσαλονίκης] ανακοίνωσε τελικά τα πρώτα ονόματα οδών το Μάη του 1898, αν και η χρησιμότητά τους για τους ξένους ήταν περιορισμένη στην αρχή, γιατί ήταν γραμμένα μόνο στα τουρκικά. Ένα πιο θεμελιώδες πρόβλημα ήταν ότι οι άνθρωποι που είχαν διαλέξει τα ονόματα δεν είχαν καταλάβει σωστά τη λογική που υποτίθεται ότι έπρεπε να τα διέπει. Ίσως και να ήταν καλά που ήταν μόνο στα τούρκικα –γιατί τι να την κάνουν οι Ευρωπαίοι την «Οδό που οδηγεί στο καφενείο του Μιλτιάδη» ή την «Οδό του Κωσταντή του Μανάβη»; Οι τοπικοί δημοσιογράφοι προσπάθησαν να εξηγήσουν στις αρχές ότι η μεθοδολογία τους ήταν λαθεμένη.

Ξέρουμε πως στην Ευρώπη δίνουνε στους δρόμους ονόματα ένδοξων αντρών των οποίων την μνήμη θέλουν να τιμήσουν, ή ευγενών πολιτών που παρείχαν χρήσιμες υπηρεσίες στη χώρα τους. Δεν καταλαβαίνουμε όμως πώς ο Κωνσταντής με τα δαμάσκηνά του και τον κακό του καφέ ή ο κος Μιλτιάδης με τη ρακή του αυξάνουν σε τέτοιο βαθμό το κύρος της πόλης ώστε να τους τιμά ο δημοτικός γραφιάς.
Στην Ευρώπη, οι πλατείες και οι φαρδιές λεωφόροι φέρουν ως τίτλο τιμής τις ημερομηνίες εθνικών θριάμβων, τα ονόματα πόλεων όπου ο εθνικός στρατός στέφθηκε με δόξα ή όπου έλαμψαν μεγάλοι στρατηγοί […] Κάθε σταυροδρόμι είναι ένα μάθημα, και η Ιστορία είναι γραμμένη στους τοίχους. Η ιστορία της δικής μας αγαπημένης χώρας δεν έχει άραγε καθόλου τέτοιες ένδοξες σελίδες;

Journal de Salonique, 26 Μαΐου 1898.

Μια αντίληψη για το παρελθόν –το παρελθόν ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην περηφάνια του κατοίκου της πόλης για τη χώρα του και στην περηφάνια του για την πόλη του- επιβαλλόταν σιγά-σιγά πάνω σε μια άλλη- το παρελθόν ως τοπική μνήμη. Δεν ήταν πια πρέπον να απαθανατίζονται κάποιες τυχαίες πυρκαγιές, το Παλιό Αλογοπάζαρο, η Παλιά Καραντίνα, τα Λουτρά του Πασά ή ο Παλιός Τηλεγραφικός Σταθμός. Αυτοκράτορες, έγκριτοι αξιωματούχοι και υψηλές πολιτικές ιδέες θα γράφονταν πάνω από τα πλατάνια, τους μπουρνουζάδες και τους θρησκευτικούς ευεργέτες του παρελθόντος που είχαν κάνει δική τους την πόλη. Τα ονόματα αυτά έφερναν τη σφραγίδα της εξουσίας των νέων δημοτικών φορέων και ακολουθούσαν τις ευρωπαϊκές νόρμες. Η ειρωνεία είναι ότι, ενώ ήταν πιο διάφανα από εκείνα που είχαν αντικαταστήσει, αποδείχθηκαν πολύ πιο βραχύβια. Τον εικοστό αιώνα, με τους πολέμους, τις επαναστάσεις και τις απότομες καθεστωτικές αλλαγές, τα ονόματα απορρίπτονταν κα αντικαθίσταντο όλο και πιο συχνά. Αυτό φόρτωνε με δουλειά τους δημόσιους υπαλλήλους και τους γραφειοκράτες, αλλά ήταν αμφίβολο αν οι κάτοικοι της πόλης ήταν τώρα καλύτερα από πριν.


Από το «Θεσσαλονίκη, πόλη των φαντασμάτων» του Μark Mazower, σελ 297-298. Αλεξάνδρεια, Οκτώβριος 2006. Οι υπογραμμίσεις δικές μου. Πότε, αχ πότε θα γραφτεί μια ανάλογη μελέτη για το Ηράκλειο;

buzz it!

(6) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

4.1.07

Ηράκλειον, του ανταποκριτού μας - Η γειτόνισσα λες και με περίμενε. Κερνάει μελομακάρονο, κερνάει και κουραμπιέ. Μέχρι στιγμής τα κεράσματα, στο χωριό, περιλαμβάνουν ντολμάδες (με λαχανόφυλλο), κρασί, μέλι, χορτοπιτάκια, καλιτσούνια (όχι γλυκά) και λίγο ρίφι. Ρέει δίπλα η τσικουδιά. Το καλοκαίρι διάβαζα στην αυλή, όταν χτυπάει η εξώπορτα. Τη βλέπω να κρατάει ένα λόφο ντολμαδάκια. Με κάρφωσε μ' ένα "μπούκωσέ τα".

"Ένα ευρώ, παρακαλώ. Έχετε ένα ευρώ;". Τον ξέρει όλη η αγορά. Το κέντρο της πόλης. Λιπόσαρκος, σκυφτός, το κεφάλι έτοιμο να απογειωθεί ανά πάσα στιγμή χάρη στ αυτιά του. Η ζώνη του παντελονιού ακριβώς κάτω από το στήθος. Η γραβάτα του χωμένη στο παντελόνι. Καθαρός. Προσεγμένος. Φρεσκοσιδερωμένος. Κάνει είσοδο στο μαγαζί. "Ωχ, ήρθε ο Ενασευρώ". Φέτος οι πελάτες είναι πολλοί. Ζητάει με σύστημα ένα ευρώ απ' τον καθένα. Αν του ζητήσεις να τραγουδήσει κορδώνεται, όσο μπορεί, χαμογελάει σχεδόν πονηρά κι αρχίζει στη μέση του πλήθους. "Αγάπη μου, μεγάλη" κτλ. Γύρω στα ογδόντα.

Όσοι ξέρω στο χωριό μου, είναι φίλοι του αλλά. Δεν τολμώ να πω καλό λόγο για κάποιον ή κάποια και τ' ακούω: "Ναι, αλλά τον είδα στον κήπο μου να κλέβει λάχανα, αλλά βρήκε τον τάφο και πούλησε τ' αρχαία, αλλά ήκαμε τον ξάδερφο τση ν' αυτοκτονήσει, αλλά έριξε φόλα στον σκύλο, αλλά μ' έδιωξε απ τη δουλειά και πήρε άλλη, αλλά με το που σκοτώθηκε ο άντρας της πέταξε την πεθερά απ το σπίτι, αλλά πώς ήκαμε τόσα λεφτά;". Υποψιάζομαι ότι όλο το χωριό λατρεύει τον θεό Αλλά. Αυτός βοήθησε να χτιστούν οι πόλεις του νησιού.

Αλλά ου ακμπάρ - ο Αλλά είναι μεγάλος.

Στην τηλεόραση: "πάντως με τον ίδιο τρόπο εκτελούσαν οι Βρετανοί τους Κύπριους αγωνιστές". Ο εκφωνητής αναφέρεται στην εκτέλεση του Σαντάμ. Κλείνω τη συσκευή. Βάζω βότκα, κάθομαι. Γεια σου ρε Σαντάμ, Μεταξά.

buzz it!

(3) φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

 

This page is powered by Blogger. Isn't yours?